De non-dom-status wordt soms graag neergezet als een obscure belastingtruc voor superrijken. Daarbij is het systeem al meerdere honderden jaren oud en kent het duidelijke regels. Het basisprincipe: in een land wonen, maar je echte thuisbasis elders hebben, en daardoor alleen belasting betalen over lokaal inkomen en over geld dat het land binnenkomt. Buitenlands inkomen is uitgezonderd.
Voor de non-dom-status zijn vooral drie Europese landen relevant: het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Malta. Voor ondernemers die internationaal verdienen en daarbij strategisch willen plannen, opent dit systeem aantrekkelijke mogelijkheden. Er zijn echter ook valkuilen en deels aanzienlijke verschillen tussen de genoemde landen, die in de volgende secties nader worden belicht.
Non-dom is de afkorting van "non-domiciled". Het gaat hierbij om een bijzondere fiscale situatie. Je valt bijvoorbeeld onder “non-dom” als je in een land woont en werkt en daar als fiscaal inwoner geldt, maar je fiscale thuisbasis elders hebt. Dat klinkt op het eerste gezicht wat ingewikkeld, maar in werkelijkheid is het dat helemaal niet. Eenvoudig gezegd zijn bij een non-dom-status de fiscale woonplaats en het domicilie niet hetzelfde.
Waar hangt de fiscale woonplaats van af? De belangrijkste factor is waar je de meeste tijd doorbrengt. Bij het domicilie gaat het echter om het blijvende thuis. Dat is meestal het geboorteland of het land van de ouders. Terwijl een normale inwoner belasting betaalt over het wereldwijde inkomen, betalen non-doms alleen over het geld dat ze daadwerkelijk naar het land overmaken of daar verdienen.
Tot voor kort (2025) was het Verenigd Koninkrijk nog het moederland van het non-dom-systeem. Die traditie ging 200 jaar terug. Maar in april 2025 kwam er een einde aan dit traditionele regime. In de plaats kwam een residentie-gebaseerd systeem. Onder de oude regeling hoefde je als non-dom alleen over overgemaakte buitenlandse inkomsten belasting te betalen, en dat tot 15 jaar lang.
Het nieuwe systeem is op één punt aantrekkelijker, maar biedt op een ander punt duidelijk minder voordelen. Eerst het goede nieuws: nieuwkomers betalen in de eerste vier jaar helemaal geen belasting over buitenlandse inkomsten en winsten (inclusief overboekingen naar het VK). Als je het je herinnert: dat laatste werd onder de oude regeling wél belast. Met de nieuwe regeling mag je echter in de voorafgaande periode (de laatste 10 jaar) niet in het VK fiscaal inwoner zijn geweest. Het slechte nieuws is dat je dit systeem nu nog maar vier jaar kunt gebruiken.
De non-dom-traditie van Malta gaat niet zo ver terug als die van het VK. Maar het land heeft zijn oorspronkelijke systeem sinds de jaren 40 behouden. Ook zijn er geen wijzigingen in zicht. Het kernprincipe? Alleen inkomen uit Malta en naar het land overgemaakte buitenlandse inkomsten worden belast. Voor dat laatste bestaat zelfs een uitzonderingsregel: overgemaakte buitenlandse vermogenswinsten zijn belastingvrij.
Er is ook nog een extra belastingvoordeel. Je betaalt slechts een minimumbelasting van 5.000 euro per jaar als de overgemaakte buitenlandse inkomsten boven de 35.000 euro uitkomen. Bovendien is er geen tijdslimiet voor de non-dom-status, geen deemed-domicile-regels zoals in het Verenigd Koninkrijk en geen automatische omschakeling na 15 jaar. Je kwalificeert als je op Malta meer dan 183 dagen per jaar verblijft of je centrum van levensbelangen daarheen verplaatst.
Andere voordelen van dit mediterrane EU-land:
- Lage belastingen en politieke stabiliteit
- Toegang tot Schengen
- Meer dan 70 verdragen ter voorkoming van dubbele belasting
Bij het non-dom-concept in Ierland krijg je bijna de indruk dat iemand met een slecht humeur ooit de vraag stelde hoe je het oude Britse non-dom-concept kunt gebruiken en het gewoon nog wat ingewikkelder kunt maken.
De remittance-basis is dezelfde als in het VK. Alle buitenlandse inkomsten worden alleen belast als ze naar Ierland worden overgemaakt. De duivel zit echter in de details. Zo hangt de non-dom-status niet af van de verblijfsduur, maar van de aantoonbare intentie om terug te keren naar het thuisland. Precies, je vraagt je nu vast ook af: hoe toon je zoiets aan? En daarmee heb je de kern van het probleem al te pakken. Dat betekent namelijk jarenlange documentatie en bewijsvoering.
Er zijn wel een paar voordelen. Anders dan in het VK zijn er geen deemed-domicile-regels en geen tijdslimiet. Het systeem is dus theoretisch onbeperkt te gebruiken. Bovendien zijn er geen jaarlijkse kosten voor het gebruik van de remittance-basis.
De anti-avoidance-regels zijn echter complex. Zelfs het gebruik van buitenlandse creditcards in Ierland kan als remittance gelden. Ook verliezen investeringen in Ierse offshorefondsen volledig het voordeel. En inkomsten uit Ierse bronnen (zoals lokale fondsen) zijn in Ierland altijd belastbaar. Dat staat los van de non-dom-status. Om de bovenstaande redenen is het systeem voor modale inkomens te ingewikkeld. Maar voor vermogenden met goede advisering en een echte terugkeerintentie is het de moeite waard om te bekijken.
Op Cyprus ziet de aanpak er weer duidelijk anders uit dan op Malta of in Ierland. Het non-dom-systeem vrijwaart niet van inkomstenbelasting, maar van de zogenoemde Special Defence Contribution (SDC). Daaronder vallen dividenden, rente en bepaalde passieve inkomsten, tot maximaal 17 jaar.
Verder is er geen remittance-basis. Daardoor worden residents belast over het wereldwijde inkomen. De SDC-vrijstelling neemt echter de gebruikelijke heffing weg van 17 procent op dividenden en 30 procent op rente.
Hoe verkrijg je residentie? Dat kan via twee routes. Er is de klassieke 183-dagenregel of de flexibele 60-dagenregel. Bij die laatste is daarnaast een permanente woonplek op Cyprus vereist, geen fiscale residentie elders, en economische banden zoals werk of zakelijke activiteit in het land. Vermogenswinsten uit de verkoop van effecten zijn op Cyprus doorgaans belastingvrij, behalve bij Cypriotisch vastgoed.
Na 17 jaar eindigt als fiscaal resident de non-dom-status automatisch, en wie oorspronkelijk op Cyprus is geboren kan de status alleen gebruiken als er elders een keuze-woonplaats is gevestigd of als er 20 jaar geen Cypriotische fiscale residentie bestond. Kies je voor Cyprus, dan kun je het EU-lidmaatschap combineren met een mediterraan klimaat en een van de laagste vennootschapsbelastingtarieven van Europa van 12,5 procent, plus een IP-box-regime met effectief 2,5 procent voor kwalificerend intellectueel eigendom.
Voor de non-dom-status zijn twee aparte kwalificaties nodig. Je hebt enerzijds fiscale residentie in het betreffende land nodig en anderzijds het bewijs van een buitenlands domicilie. Voor residentie kwalificeer je je met minimaal 183 dagen verblijf per jaar of met een aantoonbare intentie om daar te wonen. Malta accepteert beide routes.
Bij het domicilie wordt het al complexer. Dit is het juridische thuis. Dat is doorgaans het geboorteland of het land van de ouders. Malta vereist hierbij bijvoorbeeld geen voorgeschiedenis. Zo kan iemand de status ook gebruiken als hij vroeger al eens Maltees resident is geweest.
Zoals hierboven genoemd sluit het Verenigd Koninkrijk onder de nieuwe regels daarentegen mensen uit die in de afgelopen tien jaar VK-resident waren. Ierland toetst de terugkeerintentie juist bijzonder streng.
EU-burgers hebben in het algemeen een voordeel, omdat zij overal vrij kunnen inreizen. Als niet-EU-burger komt er een extra laag complexiteit bovenop. Je hebt speciale residentieprogramma’s of visa nodig.
De 60-dagenregel maakt Cyprus tot een bijzonder flexibele optie. Zoals eerder genoemd zijn slechts 60 verblijfsdagen nodig als je een permanente woonplek op Cyprus hebt, nergens anders meer dan 183 dagen verblijft, geen andere fiscale residentie hebt en economische banden aantoont. Daardoor is Cyprus met name interessant voor digitale nomaden en remote professionals die flexibiliteit nodig hebben.
De financiële verschillen in fiscale context zouden tussen de drie landen nauwelijks groter kunnen zijn. Malta verlangt slechts 5.000 euro per jaar als minimumbelasting, als het buitenlandse inkomen boven de 35.000 euro uitkomt. Ligt het bedrag daaronder, dan betaal je helemaal niets extra.
Nog vóór de afschaffing van het systeem in het VK vroeg het land eerder tot 60.000 pond per jaar aan remittance-basisvergoeding na langere verblijfsduur. Deze kosten zijn nu, na de afschaffing, verleden tijd.
Hoewel Ierland geen jaarlijkse forfaitaire kosten rekent voor de remittance-basis, zijn er wel verborgen kosten. Gespecialiseerde belastingadviseurs kosten jaarlijks vaak 10.000 tot 30.000 euro. Daarnaast slokt de compliance-documentatie voor banken en autoriteiten tijd en geld op.
Los van de fiscale kosten speelt voor Malta financieel nog iets anders mee: je bespaart er ook op de kosten van levensonderhoud vergeleken met Londen of Dublin.
In financiële zin biedt Cyprus het voordeel dat er geen jaarlijkse forfaitaire vergoeding wordt gevraagd voor de non-dom-status. Wel moet er 2,65 procent bijdrage aan het General Healthcare System (GeSY) worden betaald over passieve inkomsten. Dit is gemaximeerd bij een jaarinkomen van 180.000 euro.
Vergeleken met Malta liggen de kosten van levensonderhoud op Cyprus ongeveer 3-5 procent hoger. Dat is echter nog steeds goedkoper dan in Londen of Dublin. Huren in Paphos liggen duidelijk lager dan vergelijkbare appartementen op Malta. In Limassol zijn huren daarentegen vergelijkbaar hoog als op Malta. In de basis zit het voordeel van Cyprus in de combinatie van lage kosten en een flexibele residentieregeling.
Gratis kennismakingsgesprek vastleggen
Malta: Als de tijdshorizon wat meer op de lange termijn is gericht, zou dit land de eerste keuze moeten zijn. Er is namelijk geen tijdslimiet. De overall lage kosten zijn ideaal voor vermogenden met een internationale portefeuille die toegang tot de EU willen behouden. Taalbarrières spelen ook minder, omdat op Malta Engels wordt gesproken.
Verenigd Koninkrijk: In dit land is de periode beperkt waarin je de voordelen van de non-dom-status kunt benutten. Nieuwkomers hebben vier belastingvrije jaren voor buitenlands inkomen. Dat kan interessant zijn voor tijdelijke projecten of carrièrestappen.
Ierland: Deze locatie is eerder complex en past bij specifieke situaties. Het land wordt vaak gebruikt door tech-professionals met Amerikaanse carrièreplannen, die tijdelijk in Dublin werken maar aantoonbaar willen terugkeren.
Als gewone werknemer moet je geen van de bovenstaande opties overwegen. Dat is schieten met een kanon op een mug. De compliance-kosten en de inspanning overstijgen de voordelen namelijk al snel.
Cyprus: Dit land is ideaal voor wie maximale flexibiliteit nodig heeft. Door de 60-dagenregel kun je het grootste deel van het jaar ergens anders doorbrengen. Door de SDC-vrijstelling is het bovendien aantrekkelijk voor dividend- en rente-inkomsten, terwijl Malta ook vermogenswinsten bij overmaking belast.
Als ondernemer die zich richt op IP-bedrijfsmodellen (SaaS, licenties) ontstaan door het IP-box-regime extra voordelen. Het Cypriotische staatsburgerschap is na 4-5 jaar mogelijk.
Vooral in Ierland ligt het grootste risico in onjuiste documentatie. De bewijslast ligt daar namelijk bij de non-dom zelf. Met name bij crypto-assets is het lastig aan te tonen waar die fiscaal zijn gevestigd.
De volgende struikelsteen is de definitie van remittance. Zo kan zelfs het gebruik van buitenlandse creditcards in eigen land al als overmaking gelden en belastingplicht triggeren. Bovendien hebben Malta en Ierland strikte anti-avoidance-regels ingevoerd, gedreven door het bestrijden van actieve belastingontwijking via misbruik van dubbelebelastingverdragen. Ook kan foutieve belastingrapportage tot forse boetes leiden.
Met name in Ierland is een valkuil de uitgebreide compliance-documentatie voor banken. De structurering moet daarbij perfect zijn. Een naheffingsaanslag, zelfs na jaren, kan al snel ontstaan door één enkele fout bij het onderscheid tussen lokaal en buitenlands inkomen.
Het grootste risico bij de non-dom-status op Cyprus ligt in het correct naleven van de 60-dagenregel. Economische banden moeten namelijk substantieel zijn. Nominale directeurschappen of papieren dienstverbanden volstaan daarom niet. Als de arbeid of zakelijke activiteit gedurende het jaar eindigt, komt de fiscale residentiestatus voor dat hele jaar in gevaar.
Ben je oorspronkelijk op Cyprus geboren, dan moet je extra opletten. Voor een non-dom-status zonder aantoonbare keuze-woonplaats elders of zonder 20 jaar afwezigheid ziet het er in zo’n geval lastig uit.
De algemene trend gaat richting meer politieke druk op non-dom-systemen. Die wordt gedreven door budgettaire noodzaak en een anti-ontwijkingssentiment. De afschaffing van het traditionele systeem in het Verenigd Koninkrijk kun je dan ook als signaal zien.
Een gevolg van deze trend is de emigratie van miljonairs uit Engeland. Zo verlieten in 2024 meer dan 10.000 miljonairs het Verenigd Koninkrijk. Dat is een stijging van 157 procent ten opzichte van het jaar ervoor.
Verder bespreekt Frankrijk een "universele belasting" voor staatsburgers in het buitenland. Dat geldt vooral voor degenen in landen met lage belastingen. De mondiale trend beweegt dus duidelijk richting wereldwijde belastingheffing op basis van woonplaats of staatsburgerschap.
Maar ondanks al deze ontwikkelingen is Malta tot nu toe standvastig gebleven en heeft het zijn commitment aan het non-dom-systeem bevestigd. Toch zijn ook hier subtiele signalen te zien, al komen die niet direct uit Malta. Zo heeft de EU Malta’s golden-passport-programma beëindigd wegens corruptiezorgen. Dat laat zien dat Brussel beter toekijkt.
Ook Cyprus staat onder toenemende druk van de OESO en de EU. Er lopen momenteel discussies over een aanscherping van de 60-dagenregel en de mogelijke invoering van jaarlijkse forfaitaire vergoedingen. Cyprus positioneert zich na de VK-hervorming weliswaar actief als alternatief voor vermogenden, maar ook hier zouden strengere substance-eisen kunnen gaan gelden. Concreet zijn er echter nog geen specifieke wetswijzigingen aangenomen (stand eind 2025).
